Trochę autoanalizy.

Jestem samotny. Można powiedzieć, że z wyboru, lub z jakiejś podświadomej konieczności. Zamykam się w domu, bo tu czuję się najlepiej. Chociaż wiem, że powinienem utrzymywać kontakt z ludźmi. Ale jakoś nie potrafię się do tego zmusić. Dwie wykluczające się nawzajem potrzeby: bliskości i samotności. Na dzień dzisiejszy wygrywa ta druga. Nie umiem zdobyć się na bliskość z kimkolwiek, ponieważ boję się tego, że ktoś mnie skrzywdzi. Każda propozycja spotkania wywołuje u mnie silny stres, którego nie potrafię pokonać, co kończy się tym, że zostaję w domu, nie poznając tak na dobrą sprawę nikogo. Internet? To w sumie żadna forma spotkania. Można pogadać na czacie czy GG, ale to w sumie tak naprawdę nic nie da. Nic nie zastąpi prawdziwego spotkania z drugim człowiekiem: z jego cielesnością, psychiką i duchowością. Mogę sobie budować jakieś wirtualne relacje, ale one nic nie dadzą. Są tylko szkicem spotkania i pokojem bez klamek.